ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ’ਚ ਇਕ ਹੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਇੰਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇਗਾ : ਤੇਜਸਵੀ ਯਾਦਵ

ਪਟਨਾ: ਬਿਹਾਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨਿਤੀਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਬੁਧਵਾਰ ਨੂੰ ਇਕ ਰੋਡਵੇਜ਼ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰ ਰਹੀ ਇਕ ਨਿੱਜੀ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। 

ਪਟਨਾ ’ਚ ਜੇ.ਪੀ. ਗੰਗਾ ਮਾਰਗ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਉੱਥੋਂ ਤੁਰਨ ਲਈ ਉੱਠੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਨਿਰਮਾਣ ਏਜੰਸੀ ਦੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਨੂੰ ਕੰਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ‘‘ਇਹ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਮੁਕੰਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਕਹੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਵੀ ਛੂਹ ਲਵਾਂ।’’ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਨਿਤੀਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਸੜਕ ਨਿਰਮਾਣ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਸਕੱਤਰ ਪ੍ਰਤਿਯ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਦਿਤਾ ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ।

ਇਸ ਮੌਕੇ ਉਪ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸਮਰਾਟ ਚੌਧਰੀ ਅਤੇ ਵਿਜੇ ਸਿਨਹਾ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰ ਰਵੀ ਸ਼ੰਕਰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਕ ਹਫ਼ਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਆਈ.ਏ.ਐਸ. ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਸਰਵੇਖਣ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਵਿਵਾਦਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। 

ਬਿਹਾਰ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ’ਚ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਦੇ ਨੇਤਾ ਤੇਜਸਵੀ ਯਾਦਵ ਨੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਮੰਚ ‘ਐਕਸ’ ’ਤੇ ਇਕ ਵੀਡੀਉ ਫੁਟੇਜ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲਿਖਿਆ, ‘‘ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ’ਚ ਸਿਰਫ ਇਕ ਹੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਬੇਸਹਾਰਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਅਯੋਗ, ਅਸਮਰੱਥ ਅਤੇ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਬੀ.ਡੀ.ਓ., ਐਸ.ਡੀ.ਓ., ਥਾਣੇਦਾਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੀਨੀਅਰ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਇਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਨਿੱਜੀ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਜੋੜਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।’’

ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਿਖਿਆ, ‘‘ਬਿਹਾਰ ’ਚ ਵੱਧ ਰਹੇ ਅਪਰਾਧ, ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ, ਪ੍ਰਵਾਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਅਰਾਜਕਤਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਮੁਲਾਜ਼ਮ (ਇਕ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਛੱਡੋ) ਵੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਹ ਵਿਚਾਰਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ’ਚ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਸੂਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।’’ ਯਾਦਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘‘ਕਮਜ਼ੋਰ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਿਹਾਰ ’ਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੁੱਝ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਅਤੇ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਅਧਿਕਾਰੀ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ 43 ਸੀਟਾਂ ਨਾਲ ਤੀਜੀ ਸੱਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪਾਰਟੀ ਹੈ।’’

ਆਰ.ਜੇ.ਡੀ. ਨੇਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘‘ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਸਨ ’ਚ ਇਕਬਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਕ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਧਾਂਤਾਂ, ਜ਼ਮੀਰ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਰਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤਕ ਡਿੱਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਾਨੂੰ ਕੁਰਸੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਬਿਹਾਰ ਅਤੇ 14 ਕਰੋੜ ਬਿਹਾਰੀਆਂ ਦੇ ਵਰਤਮਾਨ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ।’’