ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਸਾਢੇ ਅੱਠ ਵਜੇ ਕਲੀਨਿਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਛੇ ਵਜੇ ਘਰ ਪਰਤਦੇ ਹਨ
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ - 92 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ 'ਚ ਵੀ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ 40 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਛੁੱਟੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਜੋ ਪੇਂਡੂ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਾ ਆਵੇ। ਨਵਸਾਰੀ ਦੇ ਡਾ. ਕਪਿਲਰਾਮ ਦਲਪਤਰਾਮ ਪੁਰੋਹਿਤ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਰਨਾਦਾਇਕ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਹਨ।
ਡਾਕਟਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ, 'ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਮੰਤਰ ਹੈ। ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸਦਕਾ ਹੀ ਮੈਂ ਉਮਰ ਦੇ ਇਸ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਿੱਟ ਅਤੇ ਸਰਗਰਮ ਹਾਂ। ਡਾਕਟਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਦਿਲ ਦਾ ਦੌਰਾ ਪੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਕੋਰੋਨਾ ਨਾਲ ਸੰਕਰਮਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਪਣੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀਆਂ। ਇਹ 35 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰੁਟੀਨ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਗਰੀਬ ਮਰੀਜ਼ ਇਲਾਜ ਲਈ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਝਿਜਕਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਕਦੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਉਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨਵਸਾਰੀ ਤੋਂ ਬਲਵਾੜਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਸਾਢੇ ਅੱਠ ਵਜੇ ਕਲੀਨਿਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਛੇ ਵਜੇ ਘਰ ਪਰਤਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਡਾ. ਪੁਰੋਹਿਤ ਆਪਣੀ ਸਕੂਲੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ CA ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਯੁਰਵੈਦਿਕ ਅਤੇ ਐਲੋਪੈਥਿਕ ਵਿਚ DASF (BOM) ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਕੀਤੀ। 1956 ਵਿਚ ਉਹ ਸਰਵੋਦਿਆ ਸਕੀਮ ਤਹਿਤ ਗੁਜਰਾਤ ਦੀ ਮਹੂਵਾ ਤਹਿਸੀਲ ਦੇ ਪੁਨਾ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਇੱਕ ਡਾਕਟਰ ਵਜੋਂ ਤਾਇਨਾਤ ਸਨ। 1988 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ 30 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਸਰਵੋਦਿਆ ਸਕੀਮ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹੂਵਾ ਤਹਿਸੀਲ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਲਵੜਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮਕਾਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲਿਆ।
