ਫ਼ਰਾਂਸ ’ਚ ਮਨੁੱਖੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਬਣਿਆ ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ

ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਦਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੇਵਾ ਉਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਨਾਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਵਾਰ ਅਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਲਾਸ਼ ਭਾਰਤ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉਣ ’ਚ ਅਸਮਰੱਥ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸਹਾਰਾ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਮਿਲੇ। ਇਸ ਸਵਾਲ ’ਤੇ ਕਿ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸਫ਼ਰ ਕਰਨ ’ਚ ਡਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ-ਪਹਿਲ ਲਗਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਦਤ ’ਚ ਸ਼ੁਮਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਫ਼ਰਾਂਸ ’ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੇ ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਦੀ ਇਸ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਿਰਾਹਿਆ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਸੇਵਾ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ, ਸੇਵਾ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ, ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਿਰਫ਼ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਮੂਹ ਭਾਰਤੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਲਈ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਦਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਕੰਮ ਉਹ ਸਫ਼ਾਰਤਖ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਫ਼ਰਾਂਸ ਦੇ ਗੁਰਦਵਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਅਪਣੇ ਖ਼ਰਚੇ ’ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਦੁਖਦਾਈ ਤਾਂ ਹੈ ਪਰ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਡੋਰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜੋੜੀ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ’ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਅਪਣੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿੰਨੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਤਸਵੀਰ ਹਨ।