ਰਣਜੀ ਟਰਾਫ਼ੀ ਜਿੱਤਣ ਨੇੜੇ ਜੰਮੂ-ਕਸ਼ਮੀਰ, ਬਿਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬੇਦੀ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਯਾਦ

ਜਦੋਂ ਯੁੱਧਵੀਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਰਨਾਟਕ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਾਰੀ ਵਿਚ ਅੰਤਮ ਵਿਕਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਜੰਮੂ-ਕਸ਼ਮੀਰ ਹੁਣ ਸਨਿਚਰਵਾਰ ਨੂੰ ਰਣਜੀ ਟਰਾਫੀ ਚੈਂਪੀਅਨ ਬਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਇਹ ਹੁਣ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਇਕ ਹਕੀਕਤ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ‘ਨੈਸ਼ਨਲ ਚੈਂਪੀਅਨ’ ਕਹਾਉਣ ਵਿਚ ਲਗਭਗ ਸੱਤ ਦਹਾਕੇ ਲੱਗ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। 

ਅਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਡੇਢ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਇਸ ਦਿਨ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਜੰਮੂ-ਕਸ਼ਮੀਰ ਇਕ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਟੀਮ ਬਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਹੈ। 

ਮੇਰੀ ਕਪਤਾਨੀ ਵਿਚ ਵੀ ਕੁਆਰਟਰ ਫਾਈਨਲ ਵਿਚ ਮੈਚ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਸੀਂ ਮੁੰਬਈ ਦੀ ਇਕ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਟੀਮ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਹੈ ਪਰ ਔਕਿਬ ਨਬੀ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜੋ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। 

ਇਹ ਇਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਿਨ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਾਰਤੀ ਕੌਮੀ ਟੀਮ ਲਈ ਖੇਡੇਗਾ। 

ਪਰ ਸਿਰਫ ਔਕਿਬ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਪਤਾਨ ਪਾਰਸ ਡੋਗਰਾ, ਮੁੱਖ ਕੋਚ ਅਜੇ ਸ਼ਰਮਾ, ਕਾਮਰਾਨ ਇਕਬਾਲ, ਸ਼ੁਭਮ ਪੁੰਡੀਰ, ਸੁਨੀਲ ਕੁਮਾਰ, ਅਬਦੁਲ ਸਮਦ ਵਰਗੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਹਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕੋਈ ਸਿਹਰੇ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ।

ਤਾਂ ਫਿਰ ਜੰਮੂ-ਕਸ਼ਮੀਰ ਲਈ ਇਹ ਰਣਜੀ ਟਰਾਫੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ? ਅਗਰ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇਗਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਤੱਥ ਦੱਸਾਂਗਾ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੰਮੂ-ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੀ ਟੀਮ 67 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਘਰੇਲੂ ਕ੍ਰਿਕਟ ਖੇਡ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਜੰਮੂ ਅਤੇ ਘਾਟੀ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਦੋ ਪਹਿਲੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਪੱਧਰ ਦੇ ਕ੍ਰਿਕਟ ਮੈਦਾਨ ਹਨ। 

ਔਕਿਬ ਦਾ ਘਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ 40 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਉਤੇ ਹੈ। 

ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਨ ਅਜੇ ਵੀ ਯਾਦ ਹਨ ਜਦੋਂ ਅੰਡਰ-16 ਜਾਂ ਅੰਡਰ-19 ਦੇ ਟਰਾਇਲਾਂ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ 100 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਸੀ। ਬੀਜਬਿਹਾਰਾ ਵਿਚ ਅਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਬੱਸ ਵਿਚ ਬੈਠਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਬੱਸ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਅਜਿਹੇ ਦਿਨ ਆਏ ਹਨ ਜਦੋਂ ਬੱਸ ਡਰਾਈਵਰ ਅਤੇ ਕੰਡਕਟਰ ਸਾਨੂੰ ਸਵਾਰੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੱਡੇ ਕਿੱਟਬੈਗ ਸਨ ਜੋ ਦੂਜੇ ਮੁਸਾਫ਼ਰਾਂ ਲਈ ਇਕ ਮੁੱਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। 

ਹਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ’ਚੋਂ ਲੰਘੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਫਲ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। 

ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜੰਮੂ-ਕਸ਼ਮੀਰ ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸੱਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਪਲ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ। 

ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਸਵਰਗੀ ਬਿਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬੇਦੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ੀ ਦੇ ਬੀਜ ਬੀਜੇ ਸਨ।

ਬੇਦੀ ਸਰ ਇਕ ਸਖਤ ਟਾਸਕਮਾਸਟਰ ਸਨ ਅਤੇ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ। ਇਕ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਜੰਮੂ-ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੀ ਟੀਮ ਬੱਸ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਹਰ ਗੇਮ ਹਾਰ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਇਕ ਹਾਰਵਾਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਸੀ ਅਤੇ ਇਕ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਕ ਸਾਬਕਾ ਭਾਰਤੀ ਕਪਤਾਨ ਤੋਂ ਬਿਹਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦਸਿਆ ਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਘਰੇਲੂ ਟੀਮਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਹੈ। 

ਬੇਦੀ ਸਰ ਨੇ ਮੈਦਾਨ ਉਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਦਿਤਾ। ਇਕ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਧੜੇਬੰਦੀ ਸਿਖਰ ਉਤੇ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰ ਜੰਮੂ-ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਟੀਮਾਂ ਸਨ ਜੋ ਬੀ.ਸੀ.ਸੀ.ਆਈ. ਦੇ ਇਕ ਮੈਚ ਲਈ ਆਈਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਬੇਦੀ ਸਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਦਸਦੇ ਸਨ ਕਿ ‘‘ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਅਪਣੀ ਖੇਡ ਉਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਾਹਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰਨਾ। ਬੱਸ ਸੱਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਿਡਾਰੀ ਬਣਨ ਉਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਕਰੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।’’

ਉਮਰ ਸਮੂਹ ਪੱਧਰ ਦੇ ਕੈਂਪਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਦੀ ਟੀਮ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ। 

ਬੇਦੀ ਸਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਨੀਲ ਜੋਸ਼ੀ ਸਰ ਨੇ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੁੰਬਈ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੋਚ ਸਨ। ਇਰਫਾਨ ਭਾਈ (ਪਠਾਨ) ਨੇ ਖਿਡਾਰੀ-ਕਮ-ਮੈਂਟਰ ਦੇ ਤੌਰ ਉਤੇ ਅਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿਚ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। 

ਜਿੱਥੋਂ ਤਕ ਔਕਿਬ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੰਨੀ ਦੂਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ 2018 ਵਿਚ ਕਪਤਾਨ ਸੀ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਜੇ ਹਜ਼ਾਰੇ ਟਰਾਫੀ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਉਮਰ ਸਮੂਹ ਪੱਧਰ ਉਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀਜ਼ਨ ਉਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸੀਨੀਅਰ ਟੀਮ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ. ਦਰਅਸਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੁਣਿਆ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਮਰ ਸਮੂਹ ਪੱਧਰ ਉਤੇ ਸੈਂਕੜਾ ਲਗਾਇਆ. 

ਔਕਿਬ ਬਾਰੇ ਸੱਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ। ‘ਬਸ ਅਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰੋ ਅਤੇ ਘਰ ਜਾਓ’ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਅੰਤਰਮੁਖੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਪਤਾਨ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੁਆਰਟਰ ਫਾਈਨਲ, ਸੈਮੀਫਾਈਨਲ ਅਤੇ ਫਾਈਨਲ ’ਚ 26 ਵਿਕਟਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਸ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਬੱਲੇਬਾਜ਼ੀ ਇਕ ਆਮ ਟੇਲ-ਐਂਡ ਸਲੌਗਰ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ. ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਟੀਮ ਵਿਚ ਅੱਠਵੇਂ ਨੰਬਰ ਉਤੇ ਹੈ। 

ਇਹ ਜਿੱਤ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਉਤੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੇਗੀ। ਇਹ ਸਿਰਫ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ।

-ਪਰਵੇਜ਼ ਰਸੂਲ